BrandsAndPeople

Najlepsze virale 2011 - podróże

2012-01-30T10:30:00.000+01:00

Wszystkie są świetne, ale najbardziej podoba mi się ostatni - hiszpańskich linii Spanair.

Sandor Marai - zapomniany Węgier

2012-01-27T13:00:00.000+01:00

Sandor Marai to jeden z najwiekszych pisarzy 20 wieku. Miał szczęścieurodzić się na początku wieku w Koszycach.

Do końca pozostał jego przenikliwym i krytycznymobserwatorem. Stad wciąż powracający w jego książkach temat rozpadu, końcapewnego porządku i przemijania, końca swiata.

Mówią o tym min. autobiograficzneWyznania Patrycjusza, jedna z jego najbardziej znanych książek.

Jego największym nieszczęściem było to, że urodził się na Węgrzech.Dlatego wciąż pozostaje nieodkryty. Węgry to malutki kraj niesłowian zanurzonymw słowiańskich żywiole.

Mieszkał w języku (używając określenia Elisa Canetiego),którym posługuje się 10 mln ludzi. O wiele wiele mniej niż włada polskim.

Pozostał wierny węgierskiemu do końca swoich dni. Gdy w 1948 podjął decyzję oucieczce z Węgier, nie zrobił tego zrobił dlatego, że nie mógłby pisać. Tylko dlatego,że komuniści nie pozwoliliby mu milczeć.

To był punkt zwrotny w jego życiu. Wwieku prawie 50 lat zaczynał na nowo. Gdy zdecydował się już na opuszczenieBudapesztu, bez żadnej nadziei na powrót i zmianę sytuacji rozpoczął staranneprzygotowania.

Zaczął metodycznie żegnać się z ojczystym językiem. Jakby chciałna zapas, na całe życie napełnić swój wewnętrzny bak.

Zacząłchodzić po bibliotekach i bukinistach, czytać stare nikomu już nie potrzebneksiążki, archiwalne gazety zanurzajac się w przeszłość.

Miał ogromną kolekcję książek, wszystkie przepadły podczas oblężeniaBudapesztu. W dom trafiła bomba i wszystko wzięli diabli.

Był na tyle przewidujący, ze radziecki szturm na miasto przeżył naprowincji, na wsi. Tam też po raz pierwszy miał styczność z Rosjanami,komunizmem i Armią Czerwoną.

Z tych spotkań powstała piękna książka - Ziemia!Ziemia! Jego przemyślenia sformułowane w krótkim kilku tygodniowym okresieprzebywania z Rosjanami uważam za jedną z najprzenikliwszych książek o Rosji. Możnaje porównać tylko z listami z Rosji markiza de Coustine.

Tylko kilka jego arcytrafnych cytatów.

“Wszystko u Rosjan było inne. Poza tym byli jeszcze przebiegli, sprytni,psotni w prześmiewczy i mściwy sposób; cieszyli się, gdy udało się im nas,“zachodnich ludzi”, oszukać. Wpadali w dziecinną radość, gdy okazywało się, żenas przechytrzyli. W tym czasie – a i póżniej – miałem do czynienia z wielomaRosjanami, ale nie zdarzyło się nigdy, ani razu, żeby Rosjanin, który prosił ocoś i obiecywał solennie, że zwróci to, co pożyczył – dotrzymał słowa. I gdyprzypominałem im o obietnicy, szczęśliwi i rozochoceni śmieli mi się prosto wnos, bo oto proszę! okazali się mądrzejsi i przechytrzyli mnie.”

“Gdy spotykam człowieka Zachodu, Francuza, Anglika, Amerykanina czyNiemca, niezależnie od jego osobowości jestem na ogół w stanie przewidzieć,jakie będą jego pierwsze, wynikające z sytuacji i chwili reakcje. Nigdy niepotrafiłem przewidzieć pierwszych odruchów Rosjan, a już tym bardziej ichdalszego zachowania . W takim zdezoreintowaniu obserwowałem ich nie tylko ja i wszyscy w świecie zachodnim , którzy w owym czasie spotykali się z nimi –Rosjanie także nas obserwowali . Krążyli między nami, mając oczy szerokootwarte , i patrzyli na nas z nieufnością typową dla prymitywnego ludu osilnych instynktach.”

“ Niemcy przyjeżdzali w swoich zmotoryzowanych oddziałach zawsze tak,jakby to fabryka Krupsa ruszała w drogę […]. Rosjanie także mieli wszystko cobyło potrzebne do prowadzenia działań wojennych, ale to “wszystko” było inne –nie dość zmechanizowane i uregulowane; wyglądało tak, jakby z daleka, z mrocznej oddali, z nieznanego Wschodu, zRosji wyruszył w drogę, ogromny, przerażający i tajemniczy wschodni cyrkwędrowny. Ten wędrowny cyrk był wrzeczywistości jedną z najpotężniejszych maszynerii woejnnych na globieziemskim, żaś ci, którzy go prowadzili, czynili to w sposób niezrouzmiały dlaobcych, ale doskonale: wszystko było na swoim miejscu, w pozornym bezładzie inieporządku. […]

Teraz czytam Księgę Ziół. To zbiór krótkich arcyprzenikliwychfilozoficznych wpisów. Niczym u Elzenberga. Takich jak np. ten

“Pewnego dnia trzeba rozliczyć się ze wszystkiego. Ale to zewszystkiego. Rzecz to nieuchronna. I jakkolwiek to odkładasz: to, w czym sięmyliłeś, co jesteś dłużny, przed czym stchórzyłeś,w czym jest twoja wina, ztego wszystkiego rozliczysz się pewnego dnia. Dlatego bezustannie wzmacniajswoją duszę: bo nie jesteś bez grzechu. A kiedy prowadzą cię na stos, powtarzajw duchu: jestem niewinny, ale też jestem winny. I rozliczysz się dobrowolnie,wprzód, nim tego zażądają: czyń roztropnie, a ludzie będą cię bardziejszanować, jeżli to uczynisz. Nie zwlekaj z tym rozliczeniem. Bo i na co możeszliczyć? Jesteś człowiekiem, a przeto jesteś winny.”

Jego książki możecie wypożyczyć w Intytucie Węgierskim w Warszawie – http://www.magyarintezet.hu/index2.jsp?lang=POL&HomeID=16

lub znależć tu http://www.czytelnik.pl/?wyrazenie=marai&nowe=1&ID=szukaj.

Marai na emigracji mieszkał min w Neapolu, podobno przy tej samej ulicyco Herling Grudziński. Panowie znali się z widzenia, ale nigdy bliżej niepoznali. Z tego okresu pochodzi pełna czułości i ciepła “Krew Św. Januarego”.

Dziennik Maraia pisany w latach 1943 - 89 to prawdziwa uczta intelektualisty. Popolsku jest dostępny tylko jego wybór (a i tak liczy ponad 600 stron) wprzekładzie Teresy Woroskiej wydany nakładem wydawnictwa Czytelnik, któreprzybliża spuściznę autora.

Marai opuszczając Węgry obiecał sobie, że dopóki stacjonuje tam ArmiaCzerwona nie wyda żadnej książki w kraju. Tej obietnicy pozostał wierny aż dokońca.

W 1988 roku kilka miesięcy przed śmiercią oferty wydawców znad Dunajuzaczynały się natarczywie powtarzać pokazując, ze historia zaraz zmieni bieg.

W jego dzienniku najbardziej przejmujące są fragmenty pisane po śmierciukochanej żony Loli.

Po ślubie w Paryżu Lola zaczęła pisać własny dziennik. Codzienniepoświęcała mu kilka chwil dokumentując w ten sposób swoje życie i małżeństwo.

Po jej śmierci to wszystko wróciło do Maraia. Wszystkie te lata, słowa izdarzenia porwały go, zagarnęły. Tego opuszczenia Marai nie wytrzymał. W lutym1989 roku strzelił sobie w głowę.

Czasem zastanawiam się jak mało zabrakło.

Jak niewiele czasu było potrzebne, żeby wrócił na Węgry. Doswojego Budapesztu.

PS. Koszyce będą w 2013 roku Europejską Stolicą Kultury. Jedną z planowanych atrakcji jest ustanowienie specjalnego szlaku literackiego Sandora Maraia.

Żródła Cytatów

Ziemia! Ziemia! – tłum. Feliks Netz, Czytelnik, Warszawa 2005

Dziennik – tłum. Teresa Worowska, Czytelnik Warszawa 2004

Księga Ziół – tłum. Feliks Netz, Czytelnik Warszawa 2009

Najlepsze virale 2011 - lifestyle

2012-01-26T13:30:00.000+01:00

Czas na najlepsze virale z obszaru lifestyle.

Hakerzy do klawiatur, rząd do nauki czyli reminescencje 8 marca 1968 roku

2012-01-24T17:30:00.000+01:00

Obserwujączamieszanie związane z ACTA i próbę wprowadzenia go po cichu, tylnymi drzwiami,nie mogę pozbyć się jednej mocnej intuicji.

To taki 8marca 1968 tylko kilka dziesięcioleci póżniej - http://pl.wikipedia.org/wiki/Marzec_1968

Gdystrajk na uniwersytecie został rozpędzony przez robotniczy aktyw. W tym tłumiestudentów mógł znależć się Michał Boni, dzisiejszy minister ds. digitalizacji. Jeśli go tam nie było, był tam zapewne jego starszy brat lub siostra.

Wieluz tego tłumu, trafiło prewencyjnie do więzienia, by potem po wielu latachzasiąść przy okrągłym stole i w sejmowych ławach.

To „nasz“8 marca 1968. 8 marca1968 roku był punktem przełomowym w rodzeniu się opozycji antykomunistycznej wPolsce. Generacyjnym doświadczeniem. Kości zostały rzucone. Mało kto miał póżniejzłudzenia, co do natury władzy.

Dzień26.1.2012 roku – dzień w którym rząd podpisze konwencje ACTA to też momentrzucenia kości. Czy ktoś ma jeszcze jakieś złudzenia?

23.1.2012i moment zawieszenia większości rządowych stron to punktprzełomowy dla rodzącego się ruchu sprzeciwu wobec nieprzejrzystości władzy.Wtedy załatwiły to policyjne pałki. Dziś brak transparentności rządowychdziałań.

23.1.2012to punkt krytyczny premiera. Data, ktora bedzie mu sie śniła po nocach. To jegoosobisty tipping point.

Dzień w którym inteligentny tłum pokazał swoją siłę,widowiskowo go upokarzając. Pokazującna czym polega logika sieci i sieciowa transformacja świata, w którym żyjemy.

Nakoniec bardziej gorzko. Premier świetnie czujący się w sytuacjachkonfrontacyjnych (wszystkie „jego“ wojny z kibolami/ dopalaczami itd.),potrzebujący mniej lub bardziej zarysowanych wrogów, nie przystaje do sieciowejrzeczywistości, w której liczy się współpraca, elastyczność i umiejętnośćkooperacji.

Jegologika tkwi w konfrontacyjnym, dwubiegunowym świecie. Świecie, a to potwierdzi nawet historyk, którego już nie ma.

Najlepsze virale 2011 - technologia

2012-01-23T13:00:00.000+01:00

Kilka fajnych przykładów virali marek technologicznych. Pierwszy to chyba jedna z najtrafniejszych diagnoz infoholizmu. Jeśli tak właśnie się zachowujesz to jak najszybciej skontaktuj się z psychologiem. Póki nie jest zapóżno.

Bye Bye internecie - NIE dla ACTA

2012-01-22T12:00:00.000+01:00

Wielki Brat nie może sobie na to pozwolić. Wielki Brat nie znosi konkurencji. Nawet (lub tym bardziej) jeśli Wielki Brat jest Lewiatanem utrzymywanym z naszych pieniędzy.

To nie mogło trwać wiecznie. Pisałem już o tym kilka lat wcześniej http://bit.ly/xJsXyE

Po arabskiej wiośnie, Londynie, #OWS i Moskwie żadna stolica nie ma wątpliwości, że sieć należy kontrolować. Pozostaje tylko pytanie jak.

Tak to się robi w PL. Po cichutku. Powolutku. Bez konsultacji. Bez informowania szerokiego otoczenia. Nikt nie wie o co chodzi. A raczej kilka osób chce, żeby nikt nie wiedział.

http://antyweb.pl/polska-podpisze-acta-juz-26-stycznia-to-porazka-demokracji-i-znak-ze-czas-na-polski-blackout/

I takie materiały pozornie są tylko śmieszne. Bo Wielki Brat chce, żebyśmy się uśmiechneli, gdy powinniśmy zapłakać.

Norte Photoblocker

2012-01-22T10:00:00.000+01:00

Świetny insight i pomysł.

Najlepsze virale 2011 - flash moby

2012-01-20T10:00:00.000+01:00

W cyklu najlepszych virali 2011 czas na flash moby. Na początek reklama AT&T.

I na sam koniec przykład z Meksyku.

Mobilna rewolucja w pełni

2012-01-18T12:30:00.000+01:00

Patrząc na ilość iPadów, Kindlów i Angry Birds w metrze, to rok przełomu. Mobilne podsumowanie roku 2011. Czy ludzkość to wytrzyma?

Kleenx Feel Good - kejs

2012-01-17T10:30:00.000+01:00

Kejs z Izraela marki Kleenex. Marka po znalezieniu 50 zakatarzonych, skarżących się na chorobę fejsbukowiczów wysłała im w przeciągu kilku godzin podarunek od marki - pakiet ulgi. Zaskoczeni ludzie oczywiście umieścili zdjęcia podarunku na swoim wallu. Szacowana liczba impresji 650.000.

Najlepsze virale 2011 - filmy

2012-01-16T15:00:00.000+01:00

Z cyklu najlepsze virale 2011 dwa świetne przykłady na promocje filmu. Jeśli w pierwszym przykładzie odgadnięcie tytułu filmu nie jest takie trudne, to w drugim przpadku wymaga małej gimnastyki.

Zgadniecie jaki to tytuł? W pewnym momencie pojwia się kilka kadrów z filmu.

Bye Bye Nokia - kulturowe przyczyny porażki fińskiej marki

2012-01-12T10:30:00.000+01:00

WMatriksie jest słynna scena, kiedy Neo dostaje wezwanie.

http://youtu.be/l4W-M3CGVoU

W 1999roku, gdy kręcono ten film nikt by nawet nie pomyślał, że w kopercie może być innytelefon niż Nokia. Dziś, gdyby nakręcić tę scenę na nowo, nikt nie pomyślałbyżeby w kopercie umieścić telefon marki z Espoo.

Dlaczegomarki upadają? Czy można znależć jedną, główną przyczynę?

Brytyjskihistoryk Toynbee analizując państwa i imperia, pisał, żemoment utraty kreatywności jest początkiem schyłku potęgi.

Kiedytraci się kreatywność? Gdy już na dobre utknąłeś w strefie komfortu i niejesteś „głodny“.

Nieinaczej jest też w przypadku marek. Ale Nokia, której spektakularny upadek, obserwujemyna żywo od lat ma według mnie całkiem inną przyczynę.

To kilka szkiców,ruchów ołówkiem nie od outsidera, ale napisanych przez osobę związaną z marką.

Nokia to marka, która była synonimem komórki aż do pojawiania się iPhona w 2007 roku.Dziś, mimo nowych wprowadzanych modeli (rozpaczliwe próby z modelem N8 ichyba bardziej udana z Lumią) powoli staje się synonimem zielonej i czerwonejsłuchawki.

Finowieto twardzi ludzie. Armia Czerwona przegrała tylko dwa razy w Europie.W Warszawie w 1920. Drugi raz w Finlandii w 1939. (więcej na http://coryllus.nowyekran.pl/post/46063,wojna-zimowa)

Finowie to prości ludzie. Drwale. Zahartowaniprzez klimat i niesprzyjające warunki pogodowe. Finlandia to kraj, z jednąz najmniejszych gęstości zaludnienia. Finowie rzadko otwierają usta. Jeślijuż to robią to muszą mieć coś ważnego do powiedzenia. Nie czują potrzebyrozmawiania. Z natury są małomówni.

Szybki kawał.

Jakajest różnica pomiędzy Finem ekstrawertykiem a Finem introwertykiem? Finekstrawertyk patrzy na Twoje sznurówki. Fin introwertyk jest wpatrzony w swoje.

Finowieto doskonali inżynierowie. Myślący hardwarem. Robiący doskonałe telefony. Itaka była też Nokia do momentu, gdy nie liczył się system operacyjny, aplikacjei ekosystem. Dla Nokii system operacyjny był zawsze na końcu. Najpierw byłasłuchawka. Stąd problemy ze stabilnością Symbiana.

Potwierdzito każdy, kto zabłąkał się do OVI próbując zainstalować jakąś aplikację. Myślenie ekosystem to domena kobiet. Myślenie urządzeniem to domena męźczyzn.

Finowienie są mistrzami konwersacji. Oni będą unikać rozwomy, tak długo jak się da. Wmiędzyczasie wolą zająć się czymś bardziej produktywnym. Np. stworzeniemurządzeń komunikacyjnych, które pokonają dzielący ich dystans. Na ten brak chęci do rozmowiania nałożyła się mobilna rewolucja, która z "dzielenia się" uczyniła nowy paradygmat. Dla Nokii ta zmiana był czymś obcym.

Jest teżinna przyczyna. Nokia to symbolicznie marka z bardzo wyrażnym pierwiastkiemkobiecym. Łączenie, relacje i komunikacja to domena kobiet. Kobiecość to teżmyślenie ekosystemem, zdolność do syntez. Podejście męskie jest twarde,skupione na analizie. Danych. Urządzeniach. W codziennym życiu marki ten konstytutywny kobiecy elementzostał podbity przez pierwiastek męski. W Nokii te dwa pierwiastki nieznalazły swojego połączenia i zdrowego balansu. To z brandingowego punktuwidzenia była najważniejsza przyczyna porażki.

DziśNokia to przystawka na talerzu Microsoftu. Potencjalna pozycja w karcie dań.Gdy jej wartość wystarczająco spadnie Microsoft wyłoży pieniądze na stół. Podejrzewam,że stanie się w to przeciągu najbliższych 2 lat. Ale przecież nie da sięprzewidzieć przyszłości. A Finowie to twardzi ludzie.

Najlepsze virale 2011 - samochody

2012-01-11T09:30:00.000+01:00

Pozostajemy przy viralach, tym razem spojrzenie na marki samochodowe.

Kultowe Mini, pokazujące w którą stronę będą ewoluowały tradycyjne konkursy.

Banki na celowniku

2012-01-09T15:30:00.000+01:00

Po 2008, ruchu oburzonych i globalnych turbulencjach marki finansowe są na cenzurowanym. To dyżurny i zasłużony chłopiec do bicia. Coraz bardziej będą się też przekonać nas do swojej uczciwości. Będą też się starały coraz bardziej zdystansować od całej branży i jej praktyk. Przykład spotu Ally Bank "Stop Accepting Nonsense".

Najlepsze virale 2011 - Coca Cola

2012-01-07T11:30:00.000+01:00

Zaczynamy przegląd najlepszych virali 2011. Na sam początek Coca Cola.

W następnym wpisie skupimy się na branży motoryzacyjnej.

100 Things to watch in 2012 - JWT

2012-01-03T21:54:00.000+01:00

Niezbędnik na 2012 rok od starego dobrego JWT...
Bardzo ciekawe rzeczy - nr. 7/21/23/66/85

JWT: 100 Things to Watch in 2012

View more presentations from JWTIntelligence

Toms - buty z nóg

2012-01-02T09:59:00.002+01:00

Toms todla mnie Body Shop epoki internetu. Super marka i przykład świadomegokapitalizmu. W bardzo prosty i przemyślany sposób łączy w sobie cel biznesowy zcelem społecznym.

KsiążkaStart Something that Matters autorstwa Blake Mycoskie – to opowieść o początkachTOMS ale też o zmianie, która wisi w powietrzu. Bo marka taka jak TOMS nie powstałaby,gdyby nie fundamentalna zmiana definicji sukcesu a wraz z nią podejścia dokonsumentów a raczej traktowanie ich jako wielowymiarowych osobowści. O tymsamym wspomina też Muhamad Yunus w swojej książce Przedsiębiorstwo Społeczne.

Dlatego najważniejszymczynnikiem sukcesu dla marki jest posiadanie swojej opowieści.

Blake Mycoskie pisze o tym w wielu miejscach i wielkorotnie powraca do tego tematu. Opowieść.Story. Własna historia. To ona przyciąga konsumentów. To ona zamienia ich wfanów i wyznawców. To dzięki niej mogą pomóc marce z własnej nieprzymuszonejwoli i całkowicie bezinteresownie. Jaka jest twoja opowieść?

Przemek Pasek zfundacji "Ja Wisła" osoba nie mająca nic wspólnego z marketingiemokreśla to ciepłym mianem własnej legendy.

Toświetna książka. Przeczytałem ją jednym tchem. To było to jak ożywcza szklankawody w gorący dzień. Dawno nie czytałem tak inspirującej pozycji. O życiu ibiznesie. Kilka fajnych porad. I dużo inspirujących przykładów.

Blake Mycoskie to przykład lidera, którego warto śledzić. Mimo wielu nagród,popularności i sprzedania ponad miliona par butów Mike wie, że pieniądze to niewszystko. Kilka lat temu, przeprowadził się na jacht. Łódka stała się jego domem.Dlaczego to zrobił? Aby ograniczyć listę rzeczy, tylko do tych najpotrzebniejszych.

Polecamserdecznie. A dla chętnych mam wersję elektroniczną.

Bye Bye 2011

2011-12-31T10:31:00.000+01:00

Koniecroku to czas by podzielić się rzeczami,które były dla mnie największymi odkryciami w tym czasie. To był rokintelektualnych podróży. Bardziej w czasie niż w przestrzeni. Stąd tak dużo byłowpisów dotyczących historii.

#1 Kronenberg – to numer jeden naliście objawień

roku 2011. Żałuję, że poznałem go tak póżno. Wciąż nie mogęzrozumieć, że to postać tak mało znana. Chyba największy zapomniany polskibohater. Na szczęście dzięki nowej książce „Kronenberg“ Andrzeja Żora powolizaczyna się przywracanie jego do zbiorowej pamięci.

#2 Koszyce – piękne miasto przygranicy z Węgrami. Nierozerwalnie związane dla mnie z odkryciem numer3.

#3 Sandor Marai – to chybanajwiększy, nieodkryty pisarz 20 wieku. Wszystko przez ograniczający ialienujący język węgierski. Język, którym mówi tylko 10 mln ludzi na świecie.Po wizycie w Koszycach pochłonąłem jego dzienniki i kilka innych powieści.Ziemia! Ziemia! to pozycja, która powinna wejść do obowiązkowego zestawu lekturpoświęconych komunizmowi. Odkrycia Maraia odnośnie istoty komunizmu i Rosji toperełki, które nawet dziś, gdy wiemy już prawie wszystko zapierają dech wpiersi.

#4 Resonate – Nancy Duarte. Najlepszaksiążka o prezentacjach jaką znam. Nawet nie tyle o technicznym przygotowaniuprezentacji, co o samym podejściudo istoty prezentacji. Dzięki niej wyostrzyło się moje myślenie oprezentacjach. Dzięki niej moje prezentacje wyglądają inaczej.

#5 Keynote dla iPada – Keynote naMaca to obłęd. Najlepszy program preznetacyjny jaki znam. Z daleka możnapoznać preznetację robioną na PowerPoincie i na Keynocie. Keynote dla iPada to pełnyodpał. Powalające możliwości. Po raz pierwszy prezentacje robisz z palca.Literalnie. I masz ją pod pachą. Nie w plecaku.

#6 Rosyjski i Rosja albo Rosja iRosyjski. Odkrywam ją powodowany jakimś niezrozumiałym dla siebie impulsem ipragnieniem. Stąd też więcej będzie rosyjskiej perspektywy i wpisówpoświęconych Rosji na blogu.

24 дек

2011-12-27T15:08:00.000+01:00

Oczy zwrócone na Rosję. Ślad cyfrowy zaproszeń na demonstracje 24 grudnia. Kolejne planowane na luty.

16 minut Obamy

2011-12-22T13:10:00.000+01:00

Podczas wizyty Obamy w Polsce jedna z moich starych znajomych miała okazję porozmawiać przez dłuższą chwilę z prezydentem. Zapytałem się jej potem – naprawdę ma taką charyzmę? Co czułaś?

Odpowiedziała – naprawdę ma. Nie wiem czy można to wyszkolić, ale rozmawia z tobą jakby się interesował, co masz do powiedzenia. A może się intersuje.

To jedna z najbardziej niesamowitych karier w historii. Jak to się stało, że osoba z tak małym doświadczeniem i kompetencjami wygrała wybory i została jedną z najpotężniejszych osób na ziemi?

Prawdopodobnie Obama byłby nieznany do dziś, nie usłyszelibyśmy do dziś, gdyby nie jego przemówienie podczas konwencji demokratów w 2004 roku w czasie kampanii prezydenckiej tandemu Kerry-Edwards. Barack Obama był wtedy nieznanym szerszemu gronu nawet w swojej partii stanowym ustawodawcą z Illinois. Miał 42 lata. Zakończył ją słowami:

„Ameryko, jeśli czujesz dzisiejszego wieczoru tę samą energię co ja, jeśli czujesz tę samą konieczność co ja, jeśli czujesz tę samą pasję co ja, jeśli czujesz tę samą wiarę w przyszłość co ja, jeśli mamy zrbić to, co musimy, to nie ma wątpliwości, że w listopadzie w całym kraju, od Florydy po Oregon, od Waszyngtonu po Maine, ludzie powstaną, a John Kerry zostanie zaprzysiężony na prezydenta. A John Edwards zostanie zaprzysiężony na wiceprezydenta. I obietnice dane krajowi zostaną spełnione. I wyjdziemy z tej długiej politycznej ciemności, i nadejdzie jaśniejszy dzień.“

Kerry i Edwards kilka miesięcy pózniej z kretesem przepadli. Prawdziwym wygranym był Obama. Ta krótka mowa trwająca 16 minut zmieniła jego historię.

Tę historie i wiele innych mów znajdziesz w książce Skuteczny Prezenter autorstwa Jerrego Weissmana wydanej przez wydawnictwo MT Biznes.

Mnie najbardziej spodobała się jedna z jego łamiących konwencję rad dla mówców. Zazwyczaj to każdy z mówców stojąc przed audytorium zadaje sobie pytanie – jak wypadłem, jak mnie ocenia sala? Weissman radzi zmienić nastawienie na – jak radzi sobie Twoja publiczność? Jak to ona wypada?

Podziękowania dla Pani Doroty Borawskiej z wydawnictwa MT Biznes za przesłanie książki.

Задаите вапрос – czyli zapytaj Putina

2011-12-15T13:39:00.000+01:00

Pomysł z Rosji, której ostatnio trochę się przyglądam. Koniec narzekania na oddalenie polityków od normalnego życia. Oddalenie od normalnych obywateli.

Chcesz porozmawiać z premierem. Nic prostszego. Służy do tego specjalny program telewizyjny – Rozmowa z Putinem.

Każdy rosyjski obywatel może zapytać premiera, o co tylko chce. Powiedzieć co mu na duszy leży. Spektrum poruszanych tematów jest ogromne. Od praw dla inwalidów wojennych po sprawy bytowe. Premier wysłucha. Premier odpowie. Czyż to nie cudowne? Zainteresowanie jest ogromne. Call Center notuje 600 telefonów na minutę.

To już kolejny program z tej serii, zbiegający się w czasie z rosnącym niezadowoleniem po wyborach. Coś co z początku miało być poważne, dzięki propagandowemu zadęciu i „serioznosti“ staje się dla Rosjan darmową komedią.

Mimo wszystko jestem pod coraz większym wrażeniem ich profesjonalizmu, o który bym nigdy Rosjan nie podejrzewał. To dotyczy szczególnie protestów z 10 grudnia.

Nie tylko odbyły się w całej Rosji, ale organizatorzy przewidzieli wszystko. Specjalne telefony i porady jak zachować się podczas zatrzymania, w sądzie, kontakty do lekarza i koordynatorów.

Poniżej kilka przykładów z rosyjskich stron.

Na twitterze można śledzić tweety #митинг, #10дек,

I tweet, który robił furorę 10 grudnia.

I na sam koniec protest song z Rosji towarzyszący protestom – piosenka наш дурдом голосует за Путина (czyli nasz dom wariatów głosuje na Putina).

Poznaj Kronenberga

2011-12-09T14:41:00.000+01:00

Dla mnie Leopold Kronenberg to jedno z najważniejszych osobistych „intelektualnych“ odkryć tego roku. Trochę o tym już pisałem.

http://bit.ly/us0yeA, http://bit.ly/rPO4so

Postać, która w moim odczuciu, jest kluczem do zrozumienia Polski, ale też i Warszawy. Postać tak bogata i wielowymiarowa, że każdy może ją „czytać“ na swój, dowolny sposób.

Osobiście, żałuję, że „poznałem“ go tak póżno.

Już jest. Pierwsza tak obszerna, dokładna biografia przybliżająca postać Leopolda Kronenberga wydana przez PWN. Chylę czoła, przed autorem Panem Aleksandrem Żorem za gigantyczną i jakże trudną pracę, bo wykonaną w miejscu „gdzie hitler i stalin zrobili co swoje“.

Na szczęście książka nie kończy się na śmierci Leopolda Kronenberga. Najciekawszy jest ostatni rozdział – Spuścizna – która śledzi gorzkie dzieje spadkobierców. Ileż tu zwrotów akcji i zaskakujących zbiegów okoliczności. A już sam koniec rodu to istny palec boga w akcji. Dobrze, że autor nie omija kontrowersyjnego i do dziś niejasnego przypadku Wandy Kronenberg zastrzelonej w pierwszych dniach powstania.

To pierwsza książka w tak całościowy sposób przybliżająca historię Kronenberga. Jej wydanie zbiega się z dwustuleciem urodzin Leopolda, które będzie obchodzone w przyszłym roku.

Trzymając tę książkę w ręku nie mogłem pozbyć się tylko jednej myśli – ta książka, to jednak kazanie do nawróconych. Osób, które już „coś“, od „kogoś“, „gdzieś“ o Kronenbergu słyszały. W tak ahistorycznych czasach, ta arcyhistoryczna, „tradycyjna“ obszerna i dokładna pozycja się nie przebije.

Np. dla młodszych dla których rok 1989 jest tak odległy, jak dla nas 1944, uważam, że taki sposób przedstawiania Kronenberga (przecież jednego z niewielu wizjonerów w przywiślańskim kraju) się nie przebije. Jednak od czegoś trzeba zacząć. Dobrze, że jest. Najważniejsze, że pierwszy krok w przywracaniu pamięci o Kronenberga został zrobiony.

PS: Wciąż nie mogę zrozumieć, jak to możliwe, że postać takiego formatu, jest tak zapomniana. A taka marka, tak bardzo nie wykorzystana...

Warszawski koszmar 2012 - "inspiracje"

2011-12-07T11:16:00.000+01:00

Statusosfera wciąż huczy o ostatniej przeudanej produkcji Urzędu Miasta spotu Warszawa 2012. Oto kilka filmów, które "zainspirowały" twórców.

Pierwszy to film promujący Londyn z 2006 roku w fazie konkursu na organizowanie Olimpiady w 2012. Chyba jeden z najlpszych przykładów jakie znam na promowanie miejsca. Proszę zwrócić uwagę na występujące osoby, marki partnerskie i miejsca. Piękna opowieść o brytyjskości z Londynem w tle.

Drugi to spot Fujitsu. Tu mówienie o "inspiracji' jest chyba daleko niestosowne.

Ja, Steve czyli repozytorium cytatów

2011-12-07T10:37:00.000+01:00

Na jakiś prowadzonych zajęciach, w ramach odwiecznej dyskusji w czym jest lepszy MAC od PC padło kluczowe pytanie – do czego służy Mac?

Natychmiast jedna ze studentek odpowiedziała prosto – do kreatywności.

Nie wyobrażam sobie życia bez Appla. Nie wyobrażam sobie dnia bez iPhona. Tydzień bez iPada byłby smutny. Trudno jest przyzwyczaić się do tego, że nie zobaczę już nigdy Jobsa w akcji.

Książka ja Steve opracowana przez Georga Beahma przybliża Jobsa przez jego własne słowa. Wybór cytatów jest imponujący. Mimo, że wydaje mi się, że znam większość pozycji poświęconych firmie z Cupertino, to znalazłem kilka całkowicie nowych rzeczy.

W jednym miejscu znajdziecie wszystkie najważniejsze jego wypowiedzi i cytaty. Wraz z pełnym kalendarium życia Jobsa.

Wybór kilku najfajniejszych cytatów, które zawsze warto mieć w zanadrzu.

Mądrość

„Oddałbym wszystkie moje technologiczne gadżety za jedno popołudnie z Sokratesem“ Nesweek 28.10.2001

I cytat, który osobiście dedykuję właścicielom polskich marek, którym marzy się pozostawienie śladu we wszechświecie.

Kampania reklamowa „Think Different“

„Cóż, muszę powiedzieć, że nie myślimy o tym, jak to zostanie odebrane. Mamy problem i ten problem polega na tym, że ludzie zapomnieli o istocie działalności firmy Apple. Właściwie należałoby stwierdzić, że wielu naszych pracowników zapomniało o istocie działalności firmy Apple. Musimy zatem przekazywać ludziom, o co tak naprawdę chodzi w firmie Apple. Zaczeliśmy się zastanawiać, jak się informuje innych o swojej koncepcji, o swojej tożsamości, o rzeczach uznawanych za ważne. Doszliśmy do wniosku, że nie ma lepszego sposobu niż powiedzieć, kogo uważamy za bohaterów. W ten sposób wiele powiemy o nas samych. Postanowiliśmy zatem powiedzieć ludziom o naszych bohaterach. I o to właśnie chodzi w kampanii „Think Different“. Chodzi o to, aby ludzie wiedzieli, kogo podziwiamy, kto naszym zdaniem należy do panteonu bohaterów tego stulecia. Rezultat? Niektórzy nas będą lubić, inni nie."

Macworld Expo, 13.3.1999

Podziękowania dla Pani Doroty Borawskiej z wydawnictwa MIT Biznes za przesłanie książki

Nowy raport JWT 10 Trends for 2012

2011-12-06T20:36:00.000+01:00

JWT 10 Trends for 2012 Executive Summary

View more presentations from JWTIntelligence

Światełko dla Ja Wisła

2011-12-06T17:09:00.000+01:00

Dramatyczny mail od Przemka Paska z zaprzyjażnionej Fundacji Ja Wisła. Proszę pomóż jeśli możesz.

Światełko dla Herbatnika

Nazywam się Ja Wisła. Mam siedem lat. Mieszkam w Porcie Czerniakowskim na starej barce Herbatnik. Jestem duchem tej rzeki. Jestem energią zmartwychwstania idei. Jestem mocą prawdy. Jestem koncertem świętojańskiej nocy. Jestem ptakiem uratowanym z haczyka. Jestem łodzią płynącą o świcie. Jestem głosem zapomnianej historii. Jestem strażnikiem przyrody.

Ale zimą, gdy rzekę skuwa lód, gaśnie ognisko przy barce. Nie mam co dać jeść psom pilnującym łódek. Jest mi zimno i boję się. Jestem sama w ciemności. Denerwuję się i płaczę. Nie mam siły. Nie mam już nadziei. Nie daję rady tak dalej żyć. Coraz częściej myślę o tym żeby odpłynąć.

Mój przyjaciel mówi mi że jestem bardzo potrzebna ludziom. Mój przyjaciel podziwia to co robię, zazdrości mi pasji, uważa że Ja Wisła to fenomen, niezwykła marka, wielka wartość. Mój przyjaciel który mieszka w ciepłym domu mówi mi, że czuje się dumny z tego że istnieję.

Ale Ja Wisła, dziś ja jestem na granicy życia. Czuję ciężar odpowiedzialności, którego nie jestem w stanie sama dalej nieść. Chciałabym żyć i działać dalej. Ale sama nie dam rady. To jest możliwe tylko jeśli Ty będziesz tego chciał. Jeśli Ty weźmiesz na siebie cząstkę odpowiedzialności. Możesz uczestniczyć w kosztach realizacji marzeń. Możesz wspierać działania i rozwój Ja Wisła. Decyzja należy do Ciebie. To ważna chwila. To chwila prawdy.

Jeśli chcesz żebym działała dalej i mogła się rozwijać, potrzebuję mieć stałe, niezależne od kaprysu władz środki na działalność. Potrzebuję stabilności umożliwiającej stałe zatrudnienie kilku osób do pomocy. Jeśli chcesz wspierać mnie, możesz zrobić stałe zlecenie z konta, przelewając choć 10 zł miesięcznie. Możesz powiedzieć o tym wszystkim swoim znajomym. Możesz tego dopilnować.

Mój bank to: ING BANK ŚLĄSKI 38 1050 1054 1000 0022 9316 9757

Fundacja Ja Wisła, ul. Żywnego 21a, m. 71, 02-701 Warszawa.Darowizna na cele statutowe.

Czekam na Twoją odpowiedź z nadzieją. Maluję szkiełka lampek naftowych, które oświetlały koncerty na Herbatniku. To takie mini witraże. Patrzę przez te widoczki na przyszłość. Ta lampka będzie ode mnie dla Ciebie jako znak. Że jesteś Ja Wisła. Że jesteś przyjacielem. Że jesteś Honorowym Fundatorem. Że żyję i będę działać dalej dzięki Tobie.

Przemek Pasek

Ja Wisła

fundacja@jawisla.pl

Fundacja Ja Wisła Kropla wody w morzu potrzeb! Także TY możesz pomóc w realizacji naszych działań. Wspomóż Fundację "Ja Wisła" przekazując darowiznę. Szczegóły na www.jawisla.pl Możesz przekazać 1% ze swojego podatku. KRS: 0000231916

Zdjęcia jak żywe - Guardian Eyewitness

2011-11-25T10:44:00.000+01:00

Kolejna z serii ulubionych aplikacji na iPada - Guardian Eyewitness. Sami przyznacie, że przegląd zdjęć z papierowej gazety całkiem inaczej wygląda na tablecie. Dla fanów fotografii pod każdym zdjęciem dostępne info techniczne (czas naświetlenia, itd).

Nowy spot Obamy

2011-11-08T17:10:00.000+01:00

Obama już chyba wie, że będzie ciężko. Po obejrzeniu tego spotu chyba nikt nie ma, co do tego wątpliwości. Ciekawi mnie dokąd zaprowadzi opieranie się tylko na energii "fanów/zapaleńców" oraz dynamika ruchu #ows. Jak wpłynie na wybory? Prawdziwa zmiana jest dziś właśnie tam, na skwerku przy Wall Street, a nie w sztabie prezydenta.

Connected

2011-10-24T20:13:00.000+02:00

Starbucks - F*** Polityków!

2011-10-24T10:03:00.000+02:00

Prezes Starbucksa Schultz od jakiegoś czasu nie kryje swojego oburzenia i zniecierpliwienia niemrawością polityków. Tym jak bardzo ich świat rozminął się ze światem zwykłych obywateli. Kilka lat temu w takim samym duchu zaczynał Obama. Jego szumna CHANGE jednak nic nie zmieniła.

Latem Schultz wystosował maila do swoich pracowników, w którym nalegał aby zaprzestali wspierania finansowego partii politycznych. Nie krył w nim swojej frustracji. Jako odpowiedzialna marka, a taką jest Starbucks musimy coś z tym zrobić, pisał. Prezes nawoływał do swoistego bojkotu establishmentu, polityki i Waszyngtonu.

Co go do tego skłoniło? Schulz podliczył ile łożyła marka na wspierania polityków i ich kampanii od 2000 roku. W 2000 roku było to 3 miliardy dolarów. W 2004 - 4. W 2008 już 5 miliardów. Prawda, że ogromna suma? Ale czy ona coś zmieniała? Odpowiedź brzmiała nie. Czy można zatem wykorzystać te pieniądze na coś pożytecznego? Coś co wpłynie pozytywnie na życie ludzi?

To jedna z moich ulubionych marek. Dobry członek społeczności, który wyczuwa trendy i jest o krok przed konkurencją. Zawsze śledzę ich akcje, jako łamiące konwencję i wyprzedzające swój czas. Tak było z VOTE z 2008, gdy za udział w wyborach oferowali konsumentom dużą kawę. Bo chodziło o coś więcej niż kawa.

Teraz robią krok wyżej. Coś co wyznacza nowe standardy. Jeśli politycy nie mogą stworzyć nowych miejsc pracy to zrobi to marka. Jak? Za pomocą swoich konsumentów. Starbucks nie mogąc patrzeć na to co dzieje się z amerykańskim rynkiem pracy wystąpił z nową inicjatywą.

Marka zaczyna kampanię „Stwórzmy miejsca pracy“. Każdy konsument ma wpływ. Wystarczy 5 dolarów (i za to otrzymujesz lanserską, autoekspresywną opaskę na rękę), które wpłynie na fundusz przeznaczony na wspieranie małego biznesu.

Nawiasem, to czy nie tam miały popłynąć pieniądze podatników przeznaczone na wielką pomoc bankom?

Trzecie urodziny BrandsAndPeople

2011-10-20T16:34:00.000+02:00

3 lata temu zacząłem pisać BrandsAndPeople. Czas był ciekawy. Obama był coraz bliżej zwycięstwa. Media nawet nie skrywały swoich sympatii. Jego kampania była doskonała. W tle trwał już kryzys finansowy. A ja robiłem "projekt życia". Dziś jest jeszcze ciekawiej. Obama znów walczy o kolejną kadencję. Akcja #OWS rozlewa się na cały świat. Medialny i brandingowy świat, który znaliśmy kończy się na naszych oczach. Marki zmieniły się w niewyobrażalny sposób. Też zrobiłem "projekt życia". Pozwolił mi zrozumieć Polskę, Warszawę i świat. Stąd tak dużo ostatnio było o historii.

Chciałbym podziękować Markowi Staniszewskiemu, który namówił mnie skutecznie do blogowania. Przeprosić Gosię Telegę, za to, że zacząłem tak póżno. Dziś wiem, że miałaś rację. Mariuszowi Ludwińskiemu, Thomowi Kenonowi, Yossie, Michałowi Lewandowskiemu, Jackowi Pogorzelskiemu, Michałowi Kociankowskiemu, Arturowi Puszkiewiczowi, Adamowi Samselowi, Jackowi Młynarskiemu, Michałowi Jungowi, Marcie Hereżniak i wielu innym, których nie jestem w stanie wymienić, dziękuję za interesujące dyskusje, które odbyliśmy gdzieś/kiedyś w czasoprzestrzeni.

Stare reklamy Apple

2011-10-16T10:30:00.000+02:00

I absolutna perełka Think Different ze Stevem Jobsem jako lektorem.

Przyszłość mediów?

2011-10-14T19:10:00.000+02:00

Coś podobnego zauważyłem kiedyś u innego dziecka.
Po raz pierwszy używało iPhone a potem wróciło do swojego PSP. Dotykało ekran próbując nim sterować, ale niestety to nie wychodziło. Cała istota marki Jobsa w tym krótkim materiale.

#OCCUPYWALLST czyli armageddon marek finansowych

2011-10-14T10:14:00.000+02:00

Po globalizacji zysku, uspołecznianiu strat kolejnym krokiem staje się globalizacja protestu. http://www.meetup.com/occupytogether/

Kto spodziewał się, że arabska wiosna ludów zrobi globalną pętlę i pojawi się w samym sercu kapitalizmu. Na Wall Street?

I wcale się tam nie zatrzyma tylko rozleje na całe Stany? Poniżej mapka z Foursquare z ilością meldunków na hasło #occupywallst.

Kryzys finansowy wstrząsnął markami finansowymi. Ta akcja to ich armageddon. I przestroga dla całego politycznego establishmentu. Nowe „Grona Gniewu“ są właśnie pisane. Gdzieś w okolicy Wall Street. Prawdopodobnie na iPadzie.

Jedną z taktyk protestujących jest sitting w bankach. Coś do czego uciekał się ruch obywatelski w latach 60'.

Tylko dziś ten tłum ma za sobą technologie, którą wręcza mu możliwość wpływu oraz przychylność szerokiego otoczenia.

W kraju, gdzie dostęp do broni i swoboda jej noszenia jest gwarantowana przez konstytucję aż strach pomyśleć co się stanie, gdy komuś puszczą nerwy.

Marki finansowe jak dotąd za to całe zamieszanie z 2008 nawet nie przeprosiły. A pisanie o tym, że powinny być bardziej odpowiedzialne, transparentne i przejrzyste mija się chyba z celem.

Na razie przyjmuję pozycję obserwatora. A przy okazji Warszawa też dołącza do akcji. http://www.meetup.com/occupytogether/Warsaw-PL/

Tylko dlaczego na UW?

October 15th: Occupy Banks from Mary Matthews on Vimeo.

Zite

2011-10-14T09:02:00.000+02:00

To moja ulubiona aplikacja na iPada. Dziennikarze, którzy ją widzą, zaczynają zadawać sobie pytanie - po co komu gazety?

Zite to personalizowany agregator newsów. Większość treści pochodzi z blogów, dopiero potem z gazet.
Oprócz pełnej personalizacji oraz możliwości dodawania własnych kategorii dochodzi jeszcze możliwość oceny autora i żródła.
To podoba mi się w nim najbardziej. Ocena negatywna
sprawia, że dana gazeta/blog/autor nie pojawi się już na waszym ekranie. Zite jest inteligentny i uczy się waszych preferencji. Dzięki temu podpowiada pewne treści. O integracji z FB, TW, Delicious, Instapaper i Read it Later i innych nie ma co pisać.

Jak na razie to dodaje, nowe interesujące mnie kategorie. A jest z czego wybierać. Podobno jest ich około 2.000.

Power of Foursquare

2011-10-09T14:26:00.000+02:00

Mamy ciszę wyborczą (dla mnie mogłaby trwać cały rok) i nie zamierzam jej zakłócać. Chociaż rzecz będzie o wyborach. Od dawna jestem fanem 4sq ale dziś po raz pierwszy zobaczyłem, aby ludzie meldowali się w komisjach wyborczych. Powyższy printscreen z telefonu w pełni to pokazuje.

Offline = online. Używając 4sq oczywiście musimy dokonać wyboru. Czym się dzielimy? A co zachowujemy tylko dla siebie?
Poniżej świetna prezentacja. Zobaczcie jak Obama korzysta z foursquare.

The Power of foursquare

View more presentations from Carmine Gallo

Occupy Wall Street

2011-10-07T01:02:00.000+02:00

Ta akcja z Wall Street rozprzestrzenia się już po całych Stanach (occupy boston/ occupy los angeles). Powoli dołączają się inne miasta. Jak zazwyczaj w przypadku masowych oddolnych ruchów, telewizje nie poświęcają temu wiele miejsca. Ale ten tłum jest inteligentny i ma ze sobą technologię. To nie jest Tunezja ani Egipt ale same serce systemu - Wall Street. To tam zaczął się kryzys i tam może zostać napisany jego nowy rozdział. Tym razem nie przez bankierów, a przez rozgoryczony tłum.

Dopóki technologia jest wolna, dopóty jest nadzieja (nawet pozorna) na zmianę. Ten ruch nie ma jeszcze swojego świętego, ale jeśli tylko się pojawi, to bieg wypadków może być nieprzewidywalny. W powietrzu wisi "systemowe" przesilenie.

Nie jestem Kasandrą, ale naprawdę niewiele potrzeba, żeby podobne obrazki zagościły na naszych ulicach. Wystarczy obniżenie ratingu Polski, problemy z domknięciem budżetu, atak na złotówkę (coraz słabsza nieboga) i trzeba będzie obciąć wypłaty/ emerytury. I co wtedy?

http://occupywallst.org/

Right Here All Over (Occupy Wall St.) from Alex Mallis on Vimeo.

Steve Jobs Think Diffferent - a tribute

2011-10-07T00:27:00.000+02:00

Steve Jobs THINK DIFFERENT - a Tribute

View more presentations from Mark Fidelman

Innovation Secrets of Steve Jobs

2011-10-07T00:20:00.000+02:00

Innovation Secrets of Steve Jobs

View more presentations from Innovation Excellence

Steve Jobs Inspirational Quotes

2011-10-06T23:20:00.000+02:00

Steve Jobs Inspirational Quotes

View more presentations from InsideView

Do zobaczenia Steve

2011-10-06T06:59:00.000+02:00

Kryzys is coming

2011-10-02T20:10:00.000+02:00

Wszędzie zapanował strach. Czuje się go w biurach. Jest obecny w rozmowach. Już nikt się nie śmieje, gdy mówimy o 15.9.2008 i oglądamy słynne zdjęcie "jump you fuckers!". Nawet bankowcy zaczynają pokornie bić się w pierś. Marek Belka na Gali CIM 2011 w Teatrze Syrena stwierdził cytuję z pamięci - pecunia non olet - tłumaczono jako pieniądze nie mają sumienia.

Trochę za póżno boys. Tego kryzysu, który był prawdopodobnie najwiekszym szwindlem w historii nikt nie wyjaśnił. Nikt też za niego nie przeprosił.

Nic dziwnego, że zaczynają się akcje w stylu #occupy wall street.

W naszym małym stawie już nikt nie ma wątpliwości, że kryzys jest za progiem i puka do naszych drzwi. Słynna soczysta zieleń zmieniła się w zgniliznę. Ten kryzys zmieni wszystko. Zaczyna się ucieczka od złotówki. To co dziś wydaje się jej słabością za kilka miesięcy może być wspominane jako jej siła.

Ale ten ten kryzys to ostatnia nadzieja dla Polski na dokonanie zmian i zapoczątkowanie skoku cywilizacyjnego. Poprzednia okazja z 2009 została bezpowrotnie stracona. Z pełną premedytacją.

W 2012 nie będzie już tak stabilnie i z rosyjska " ujutnie".

Pierwsze zegary długu zaczęły pojawiać się na polskich blogach już w 2009 roku na długo przed tym jak zawisły w przestrzeni publicznej. Sam pisałem o złudliwym poczuciu szczęścia kilka lat temu - http://bit.ly/pLB3Y4

Kryzysy są twórcze. To okazja na przetestowanie nowych dróg. Wymyślenie siebie na nowo. Zawsze tak było. Najwięcej patentów powstało w Stanach podczas wielkiego kryzysu lat 30. Trudno w to uwierzyć, ale rok 1930 był najbardziej rozwojowym technologicznie rokiem w całym 20 stuleciu. To wtedy właśnie otworzono najwiecej centrów rozwoju (np. początki Hewlet Packard założonego w garażu w Palo Alto)

To właśnie po wielkim kryzysie w USA narodził się nowy sposób życia. Rozwinęły się suburbia, rodząc popyt na samochody, drogi i wszystko co zapewniało miłe i przyjemne życie.

W czasach stagflacji lat 70 i kryzysu energetycznego powstały małe ekonomiczne samochody i osobiste komputery. Rozpoczął się kolejny przewrót technologiczny.

Aż chce się krzyknąć nie zmarnujcie tego kryzysu! Druga taka okazja już się nie powtórzy.

Poniżej kilka trafnych zdjęć z akcji #occupy wall street za Huffington Post.

Biała Fabryka Geyera czyli kilka refleksji o pracy

2011-09-26T13:49:00.000+02:00

W pustych salach Białej Fabryki Geyera w Łodzi twarze robotników. Te na pierwszych zdjęciach z końca wieku spoglądają spięte, niektóre zalęknione i usztywnione. Może pierwszy raz w życiu stanęły oko w oko z pudłem aparatu?

Ta przerwa na uwiecznienie, na pewno będzie odliczona do ich dniówki. W rejestracg wszystko musi się zgadzać. Każdy z robotników ma własny dzienniczek, do którego wpisuje się dniówki i wypłaty.

Kobiety w spódnicach. W samym środku kadru niczym patron - majster. Cicho, bez słowa, opowiadają mi jak ciężkie jest życie. Jak znojna praca. Widzę to w ich spojrzeniu. Dają mi znak.

Przechadzam się jak voyeur po salach, gdzie kiedyś pracowali. Gdzie codziennie oddawali swoje życie, za ściśle określoną miarkę.

Czy jestem w pracy? Nie jestem na wakacjach. To mój wolny czas. Właśnie skończyłem wyczerpujący projekt. Ale przecież pracuję. Oglądam. Notuje. W torbie iPad i kilka książek. Jestem w zasięgu. Cały czas szukam połączeń. Podążam za inspiracją.

Czytam regulamin fabryki. Praca dla młodocianych. Warunki wzięcia wolnego. Zapłaty.

Może postęp jest złudzeniem i nie istnieje, jak pisał Marek Staniszewski http://bit.ly/qifQNY na swoim blogu?

Ale dziś nie pracujemy już po 16 godzin na dobę. Nasze dzieci nie stoją przy taśmie, by pomóc rodzicom. Mamy wolne soboty. Niedziela (a nawet już cały weekend) jest święty.

Praca nie jest aż tak ciężka. Ale czy na pewno? W sumie to nigdy się nie kończy. Znosi czas i przestrzeń. Podąża za nami i nigdy nie kończy się wraz z opuszczeniem biura. Jest z nami i podąża wszędzie tam, gdzie jesteśmy.

I mimo, że nie stoimy dziś przy taśmie i nie potrzebujemy fabryki, to nasze domy coraz bardziej przypominają biura.

Idę dalej śledząc historię fabryki.

Fabryka Geyera nie miała szczęścia. Kilka razy bankrutowała. Pierwszy raz w 19 wieku.

Drugi podczas wielkiego kryzysu. Po raz trzeci i ostateczny pod koniec lat 90'. Do 2002 roku jeszcze działała i były w niej maszyny.

Na zewnątrz w urokliwym ogrodzie parku znajduje się skansen i drewniany protestancki zbór z babińcem.

Na sam koniec coś co mnie absoultnie zaskoczyło. Muzeum Włókiennictwa, w dawnej Białej Fabryce Geyera jest w posiadaniu wszystkich wzorów wyprodukowanych przez kilka dziesięcioleci. Najbardziej podobały się te z 1904 roku. To istny skarb, który pozwoli sprzedawać to, co najważniejsze – idee.

Jak poruszyć innych?

2011-09-23T10:36:00.000+02:00

To była prawie "normalna" prezentacja przy zupełnie nienormalnym projekcie. Nigdy tego wcześniej nie robiłem ale zakończyłem wierszem Ginsberga. On najlepiej puentował całą wykonaną pracę i wyzwanie dla marki. To był przeciętny marketing ale ten wiersz poruszył jakieś wewnętrzne pokłady wrażliwości, które każdy z nas posiada. Nawet gdy pracuje w godzinach 8-18.

Jaką wartość wnosi Twoja praca do świata? Czy zmienia go na lepsze? Czy zwiększa ilość dobra?
Jak głęboki jest Twój poziom refleksji? Czy zadajesz sobie tego rodzaju pytania pracując nad projektem?

To może być niebezpieczne, gdy pracujesz w marketingu czy reklamie. Ale takie pytania mogą zmienić pracę i jakość jaką dostarczasz na zawsze.
Te pytania prędzej czy póżniej Cię dopadną. Jak definiujesz sukces?

To jedna z moich ulubionych mów. Trwa 20 minut, ale warto je poświęcić.

12 Minuta i moment "czytania" muzyki Chopina, gdy Zander odwołuje się pamięci audytorium, prosząc by przypomnieli sobie, kogoś kogo kochali a kto już odszedł - to nazywany przez Nancy Duarte moment STAR (something they'll always remember).

I sam koniec poruszającego wystąpienia, gdy Zander podaje swoją definicję sukcesu.

"Who are we being as we go back into the world? It's not about wealth and power. It's about how many shining eyes are around you."

Mimo, że była to jedna z najlepszych prezentacji, jakie przeprowadziłem, to przetarg nie został wygrany. Ale to nie było najważniejsze. Audytorium błyszczało od środka.

Nocą po Wiśle

2011-09-23T08:38:00.000+02:00

Z Fundacją Ja Wisła na nocnym patrolu po Wiśle. 23 września 1944 padł Górny Czerniaków. Powstańcy zostali odcięci od brzegu. Dopóki trzymali brzeg Wisły, dopóty była nadzieja na pomoc. Ona nawet przyszła w postaci prowizorycznego desantu Berlingowców, ale raczej w zastępstwie tej prawdziwej.

Z perspektywy rzeki miasto wygląda zupełnie inaczej. W falach odbijają się oświetlone mosty. Płyniemy powoli i niesie nas historia.

Powstanie Warszawskie to punkt zwrotny w dziejach miasta i relacji jej obu części. Od tego momentu rzeka przestaje je łączyć a zaczyna dzielić.

Praga w ogóle nie miała do Warszawy szczęścia. Przyłączona pod koniec osiemnastego wieku do miasta zapłaciła za tę przywilej okrutnie wysoką cenę.

Podczas insurekcji kościuszkowskiej dowódcy długo debatowali czy bronić tej części czy od razu wycofać się na lewy brzeg i wykorzystać rzekę jako zaporę. Postanowili się bić. Sił wystarczyło na kilka godzin. Rozpędzone wojska Suworowa nie miały litości dla nikogo. Rzeź cywilów widziała cała lewobrzeżna Warszawa. Rzeka spłynęła krwią. W kilka godzin życie straciło 20 tysięcy mieszkańców.

Trauma po insurekcji była tak wielka ( a po niej przyszło jeszcze powstanie listopadowe i historia się powtórzyła), że do lat pięćdziesiątych 19 wieku na Pradze mało kto chciał się budować i mieszkać. Do tego stopnia że magistrat przygotowywał specjalne zachęty podatkowe i zwolnienia z opłat.

Lekcja Suworowa odniosła zamierzony skutek. Lewobrzeżna cześć miasta poddała się Rosjanom nazajutrz.

Największe barbarzyństwo w dziejach ówczesnej Europy wywołało szok i przerażenie. Plus kilka artykułów w gazetach.

Praga też nie zapomniała Suworowa. W 44 po kilku dniach powstania praska strona, widząc jego bezcelowość, dogadała się z Niemcami i złożyła broń.

Teraz to ona patrzyła na krwawiący drugi brzeg. Czekała na to 150 lat.

Coca Cola 125 lat

2011-09-18T19:52:00.000+02:00

125 lat Coca Coli - marki wszystkich marek. Dla przypomnienia kilka reklam z jej długiej historii.

Zaproszenie na Blog Forum 2011 Gdańsk

2011-09-16T16:58:00.000+02:00

Toms - prosta historia

2011-09-16T16:45:00.000+02:00

Ta marka coraz bardziej mi się podoba.

Oko historii – czyli Mathew Brady

2011-08-31T17:01:00.000+02:00

Ostatnio prześladuje mnie dziewiętnasty wiek. Tym razem pętla czasu złapała mnie przez Londyn, poprzez Kryształowy Pałac i fotografię. A ściściej postać Mathiew Brady’ego – autora zdjęć z wojny secesyjnej.

I mimo, że można tym zdjęciom zarzucać to, że były „aranżowane“, „pozowane“, trupy starannie układane to stanowią one pierwszy przykład świadomej fotografii wojennej.

Przecież robienie zdjęć wyglądało wtedy inaczej. Aparaty były ogromne. A proces robienia zdjęcia długotrwały. Te zdjęcia nie mogły, nie być pozowane.

Staranną aranżację zdjęć widać na słynnym zdjęciu Brady‘ego konfederackiego snajpera.

Sam fotograf miał świadomość, że tworzy historię. Dlatego przyjął zamówienie od prezydenta Lincolna i ochoczo objeżdzał bitewne pola ze swoim zespołem. Sam powiedział kiedyś – „aparat fotograficzny jest okiem historii“.

Amerykanie mieli nosa do nowości i wyprzedzili stary świat. Wojna secesyjna była pierwszą „fotograficznie“ udokumentowaną wojną w historii.

Ówcześni fotografowie byli przekonani, że ukazanie okropności wojny powstrzyma ludzkość od szaleństwa jej prowadzenia. Tak jak fotografowie z pierwszej i drugiej wojny światowej. Podobnie jak operatorzy telewizyjni z Wietnamu.

Brady wystawiał swoje zdjęcia w witrynie swojej pracowni w Nowym Jorku. Przyciągały tłumy. Gazety nie były jeszcze przygotowane na drukowanie zdjęć.

Więcej o nim samym w załączonym poniżej materiale, po reklamach.

Pola bitewne przyciągały nie tylko fotografów. Było coś nieodpartego w obserwowaniu pobojwisk i dzieła zniszczenia. W tym samym czasie Walt Whitman też przemierzał Stany i bacznie obserwował. Wszystko co zobaczył zawarł potem w tomiku Werble - poniżej jeden krótki wiersz

Biwak na zboczu góry

Widzę, jak wędrująca armia zatrzymuje się na postój,

Poniżej rozpościera się żyzna dolina, ze stodołami i letnimi sadami,

Za nia tarasowate zbocza góry, strome, gdzieniegdzie wysokie,

Zaznaczone skałą, wczepionym cedrem, rosłym a mglistym zarysem,

Liczne ogniska rozsiane bliżej i dalej, niektóre hen wysoko,

Migocąc, wyłaniają się niewyraźne, ogromne kształty ludzi i koni,

A nad tym wszystkim - niebo! dalekie, niedosiężne, usiane jasnymi, nieśmiertelnymi gwiazdami

Patrząc na zdjęcia Brady‘ego przypomina mi się ponure „telewizyjne“ oblężenie Sarajewa w latach 90. Nie było wtedy śniadania, obiadu i kolacji bez wdzierających się na talerz przystawek z Bośni.

Wszyscy dobrze widzieli, wiedzieli i słyszeli co się tam dzieje. Ale Europa milczała. A Sarajewo codziennie powoli umierało. 500 kilometrów od Wiednia. To było formacyjne doświadczenie. Wiara w Europę została wystawiona na cel.

Te słynne zdjęcia z masakry na targu. Czy wpłynęły na amerykańską decyzję o przejęciu inicjatywy?

Do dziś specjaliści nie są co do tego zgodni. Ale krótko po ich ukazaniu się Amerykanie rozpoczęli powietrzne ataki na serbskie pozycje. A kilka lat póżniej bomby zaczęły spadać na Belgrad. Ale to już całkiem inna historia...

Żródła

Walt Whitman Pieśń o Sobie Wydawnictwo Literackie 1992

Po rezygnacji Jobsa

2011-08-29T12:02:00.000+02:00

Dopiero wróciłem z wakacji, na których zafundowałem sobie technologiczny detoks. Wiadomość o rezygnacji Jobsa dotarła do mnie (na szczęście) z opóżnieniem. Jako komentarz fajna prezentacja CoachBay o Jobsie.

iMentor Steve Jobs

View more presentations from Coach Bay

Odkryj się czyli bez lęku

2011-08-19T09:11:00.000+02:00

Odkryj się Patricka Lencioni to książka, którą powinni przeczytać wszyscy pracujący w „miękkich“ usługach a szczególnie konsultingu.

Jest wciągająca, prosta i szczera. Zdziwiłem się, bo sam instynktownie stosowałem zasady w niej zawarte, nawet nie mając o tym pojęcia.

Co takiego proponuje Lencioni? Nazywa to nagimi usługami. Dlaczego nagimi? Bo podczas ich świadczenia od samego początku obnażasz się przed klientem. Pokora. Bezinteresowność. Szczerość. I nieograniczona chęć pomagania. Bo przecież jesteś konsultantem, a nie sprzedawcą. Pokazujesz swoją bezbronność i się nie „zabezpieczasz“.

Dlaczego właśnie tak? Bo to właśnie lęk obniża jakość pracy i zabiera jej radość. To lęk odbija się na zdolności utrzymania klienta. Zwiększania ilości zleceń. Projektów.

Każdy pracujący w tej branży ma trzy główne obawy:

- lęk przed utratą zlecenia

- lęk przed kompromitacją

- lęk przed poczuciem niższości

Powiecie, że to naiwnie amerykańskie? Może. Ale na klientów to działa. Sam widziałem to w praktyce.

Pamiętam jakiś przegląd agencji reklamowych, gdy po stronie klienta pomagałem przy jednym projekcie.

Wielkie agencje. Nadmuchane pod sam sufit. Aż zaczynało brakować powietrza. Przenudne prezentacje. Problemy techniczne ze sprzętem, standardowe, aż chciało się śmiać.

I nikt nie zapytał przez 30 minut co nas skłoniło do zgłoszenia się do nich? Jaki mamy problem? Na samym końcu przeglądu malutka walcząca agencja. Zaczęli od tego, co najważniejsze. Co nas do nich sprowadza? Po prawie godzinnej dyskusji, na sam koniec od niechcenia zapytali się czy mamy ochotę przejrzeć się ich dokonaniom. Jak myślicie, kto dostał ten projekt?

Na koniec ilustracja filmowa, która przychodzi mi na myśl – scena z Bez Lęku ze świetnym Jeffem Bridgesem.

Serdecznie dziękuję Pani Dorocie Borawskiej z wydawnictwa MT Biznes za przesłanie książki.

Polaków portret własny czyli Zofia Rydet i portret socjologiczny

2011-08-16T10:30:00.000+02:00

Obok jej zdjęć nie sposób przejść obojętnie. Przyciągają swoją autentycznością. Są jak perełki, rzadkie skarby w muzealnych salach.

Jej zdjęcia, z Muzeum Sztuki w Łódzkiej Manufakturze w osobliwy sposób przywołują prace Walkera Evansa z czasów wielkiego kryzysu. Szczególnie to jedno...

Robione w latach 30. na ugnębionym przez burze piaskowe Środkowym Zachodzie. Gdzie bieda i desperacja były niewymowne.

Ale zdjęcia Zofii Rydet są nasze. Jakże bliskie geograficzne. Czasowo. I ta bieda jest taka nasza. Swojska. Aż trudno wyobrazić sobie, że tak się gdzieś żyło jeszcze 30 lat temu.

Portet socjologiczny to jej opus magnum. Przeszło 30 tysięcy zdjęć. 20 objechanych województw. Wszędzie to sama wrażliwość na człowieka. I czułość. Bo Zofia, tak jak Walker Evans sławiła przeciętnego człowieka.

Miała niezwykłą zdolność nawiązywania kontaktu z ludźmi i wchodzenia w ich życie. Bo trzeba mieć talent, by namówić upartego chłopa z podsuwalskiej wsi do pozowania. A pozowanie też nie było byle jakie.

Tak je opiswała w rozmowie z jednym krytykiem:

„Nie, masz siedzieć tak, żebyś sobie zdawał sprawę z tego, że to jest doniosła chwila, że jednak my robimy coś, co zostanie. Mnie nie będzie, ciebie nie będzie, a twoje zdjęcie zostanie. Ja tak przynajmniej wierzę w to...i na całym świecie będą ciebie oglądali. Wśród tych pięknych dekoracji. To jest bardzo ważne, nie uśmiechać mi się broń Boże, i patrzeć prosto w obiektyw. To jest naprawdę doniosła chwila.“

Zofia wyruszała latem z aparatem w podróż a zimę spędzała w malutkiej ciemni w swoim gliwickim mieszkaniu. W skromnych warunkach wywoływała zdjęcia. W swojej ciemni o rozmiarach 1,5 x 3m potrafiła wykonać powiększenia do 1 metra.

Wychowana na kresach, w szczęśliwej i bogatej rodzinie dość szybko poznała co to nietrwałość i przemijanie. W 1944 rodzina Zofii wiedziona instynktem, jeszcze podczas niemieckiej okupacji opuściła kresy i przeniosła się do rodziny w okolice Rabki. Jak sama mówiła miała uraz na punkcie śmierci. Wielu jej bliskich odeszło w tragiczny sposób. Np. ojciec Zofii Rydet zmarł podczas pogrzebu jej matki.

Dla niej śmierć dotykała wszystkiego. Nie tylko ludzi. Również otaczających je przedmiotów. Krajobrazów.

Dość póżno, bo w latach 50. na poważnie zajęła się fotografią. Ale gdy zaczęła, to nie potrafiła się już zatrzymać.

„Nie potrafiłabym już żyć bez fotografii. Wydaje mi się, że to jest celem mojego życia w tej chwili.“

Ta porażająca siła aparatu zatrzymującego czas. Zdjęcia zawieszającego śmierć.

Sama tak o tym pisała:

„Tylko fotografia może zatrzymać czas. Tylko fotografia ma możność pokonania widma śmierci i to jest moja nieustająca walka ze śmiercią i przemijaniem“

Te porterty przywołują też znany z ikonografii wielki temat vanitas – marności i kruchości ludzkiego życia popularny w baroku w Niederlandach i we Flandrii.

Symboliczne przedstawienie przemijania przez dobór artefaktów widocznych w martwej naturze. To mogłabyć np. dopalająca się świeca, zwierciadło, zegar, klepsydra, albo zwykły kurz przywołujący proch - symboliczny początek i koniec ziemskiej wędrówki.

W ten zakamuflowany sposób dalecy od mistycyzmu protestanci przemycali na swoich płótnach prawdziwie religijne treści.

Na tym płótnie z National Galery w Londynie Holbein oprócz typowych artefaktów pokazujących ziemskie zainteresowania i dokonania umieścił jeszcze przekrzywioną czaszkę na podłodze.

Ciekawe jak wyglądałby dziś portret socjologiczny Polaków? W jakich wnętrzach i w otoczeniu jakich przedmiotów znależliby się modele?

Żródło:

Zofia Rydet - Fotografie, Muzeum Sztuki w Łodzi 1999

London Riots - najlepsze zdjęcia

2011-08-11T12:30:00.000+02:00

Żródło: Atlantic Magazine

Zrozumieć Jobsa

2011-08-10T22:10:00.000+02:00

Dokument z serii Game Changers Bloomberga.

Wakacyjne odkrycia

2011-08-08T09:51:00.000+02:00

10 dni. 2,5 tysiąca kilometrów. Przeważnie w ulewnym deszczu. Kilka zaliczonych szczytów. Wiele miejsc, które odwiedzamy po raz pierwszy. Kilka niezapomnianych odkryć.

Miały być Pieniny, ale to za mało. Najlepiej wypoczywamy podróżując. Będąc w ruchu. Nowe miejsca. Historie. Wrażenia. Połykamy kilometry. Pochłaniamy drogę. Pokonujemy przestrzeń. I jednocześnie czas. Tutaj nie można inaczej.

W końcu odkrywamy Koszyce. Przez przemysłowe przedmieścia docieramy do historycznego centrum miasta. Nie zapowiadają wcale tego, co ukazuje się naszym oczom.

Centrum to jeden długi i wielki deptak. Strefa otwarta tylko na ruch pieszy. Przepiękne odnowione kamienice. A może nawet nie odnowione, co tylko niezniszczone. Opera, która przypomina Lwów. Ten sam czas. Ten sam klimat.

I coś, co widzę po raz pierwszy . Przez sam środek deptaku poprowadzony strumyk. Ożywcza nitka wody. Niczym krwioobieg żyjącego miasta. Prawdziwie kreatywne miasto.

Wokół niego wszędzie kawiarenki, restauracje, stoliki. Ta już prawie południowa (80 km od granicy węgierskiej) i jeszcze austrowęgierska zdolność obserwowania spektaklu życia, niezmiennie mnie zadziwia. Po raz pierwszy od dawna też się jej poddaje. Nie patrzę wcale na zegarek. Chociaż droga woła. Tu w Koszycach namiętnie terminuje. Wyłączyć silnik umysłu. Wejść na jałowy bieg. Nic nie robić. Tylko patrzeć. Słuchać.

Miasto, które przypadkowo, przez żart historii przypadło Czechom. A potem Słowakom. Ale ten los spotkał też Wrocław. Gdańsk. Lwów. Obca tkanka miejska, którą obcy starają się zawłaszczyć. Potem oswoić. Jednocześnie zakłamać.

Sascy osadnicy sprowadzeni w te obce strony pozostawili po sobie prawdziwie europejskie miasta. Takie jak Koszyce. Jak miasta Siedmiogrodu.

Koszyce jako pierwsze miasto w Europie (a więc na świecie) uzyskało herb. Żadnego śladu węgierskiej obecności. A przecież w katedrze leży największy węgierski bohater Franciszek Rakoczy. Mało brakowało, a z carskiego nadania zostałby królem Polski.

Katedra św. Elżbiety, największa świątynia na Słowacji to ikona miasta. We wnętrzu uczucie, jakiegoś braku. Niedokończenia. Niezamknięcia. Dzieło otwarte. Tak, jakby do dziś jej budowa nie była zakończona.

Zawirowania historyczne ani nawet pustoszące wojny husyckie nie okazały się dla ducha Koszyc tak grożne jak żywioł. Pożar z 1556 roku to początek symbolicznego upadku miasta. Dopiero pierwsza fala industrializacji znów przynosi do miasta ożywczą energię. Dziś Koszyce to drugie miasto Słowacji.

Z Koszycami jest związany wybitny węgierski pisarz - Sandor Marai. Zaprotestowałby na sam dźwięk słowa Koszyce. Jego miasto nazywało się Kassa.

Był prawdziwym dziecięciem wieku. Urodził się w 1900 roku. Widział z bliska światowe wojny, rozpad kilku światów i narodziny nowych porządków. Obserwował szaleńcze wywózki węgierskich żydów do Auschwitz, w ostatnich dniach wojny (w której przepadł jego teść). Przeżył ciężkie bombardowania Budapesztu.

Uciekł z Węgier w 1948 roku. Przez 40 lat żył na wygnaniu z dala od Węgier, krążąc pomiędzy Stanami a Europą. Z dala od swojego ojczystego języka. Przeżył i to. Ale nie potrafił żyć bez swojej ukochanej żony - Loli, z którą przeżył ponad 60 lat. W lutym 89 roku, tuż przed europejską wiosną ludów, gdy baczni obserwatorzy widzieli, jak historia zaczyna przyspieszać popełnił samobójstwo.

Jego dziennik (prowadzony przez ponad pół wieku) leży już gotowy do czytania na moim stoliczku. Zaraz go otworzę.

Wiem, że to będzie prawdziwa uczta.

Przejeżdzamy przez Bardejów – z przepiękną bazyliką św. Idziego.

Wnętrze zapiera dech w piersi. Jest jasne. Przępiękna gotycka belka tęczowa. A na niej dwóch łotrów na krzyżach. Ale krzyże nie mają jednego ramienia. Łotrzy wiszą na wygiętych, złamanych do tyłu ramionach. Kilka dni potem widzimy podobną w Bieczu. Ale tam z łotrami postąpiono bardziej humanitarnie. Ich ciała wiszą na równych, takich samych jak Chrystus krzyżach.

Pełno gotyckich skrzydłowych drewnianych ołtarzy. Każdy ufundowany przez inny cech. Nigdzie nie widziałem tylu, nagromadzonych w jednym miejscu.

Nie mogę oderwać wzroku. Siadam z wrażenia w ławce. Długo smakuję i rozkoszuję się tym pięknem. Bez słów. Pusto. Poniżej ułomne, tylko dotykąjące tych wspaniałości video.

Spiski hrad największy zamek w tej części Europy. Dziwię się, że jest niezniszczony. Ale jesteśmy przecież na Słowacji.

Na Spiszu wiele cygańskich bieda osiedli. Szczególnie w Spiskiej Wsi. Jakbyśmy przenieśli się w czasie. Smutek, gdy się na nie patrzy. Psy przywiązane do bud. Wyżłobiony wokół łańcucha promień ich kontrolowanej wolności. Pranie schnące na deszczu. Pocerowane. Znoszone. Wszystko na kupie. Na widoku. Nic nie zakrywająca. Wszystko odsłaniająca bieda.

Nie jestem w stanie robić zdjęć. Po raz pierwszy w życiu. Coś się w mnie buntuje. Powstrzymuje przed naciśnięciem spustu. Jakaś wrażliwość. Głęboka niezgoda na to, co widzę. I solidarność z tymi, którzy tam żyją.

Zaczynam podziwiać Evansa i Lang - nie tyle za zdjęcia, co za odwagę. Musieli mieć nerwy ze stali. Posiadać umiejętność przykrycia i zastopowania wrażliwości.

Mijamy malutką Livocze. Miejsce gdzie narodził się Słowacki hymn.

I piękny dworzec kolejowy w Keżmaroku. Prawdziwie galicyjski. Nastrojem i dostojnością przywołujący złoty wiek kolei. Przypomina nastrojem, ale nie wyglądem Stanisławów. Dziś omijany przez samochody sunące szybciej i gdzie indziej.

I ostatnie zdziwienie. Na mapie Słowacji sprzed 4 lat, z ostatniego pobytu, nowe odcinki autostrad nawet nie były zaznaczone, że są w budowie. Dziś po prostu są. A my jedziemy nimi przed siebie. Do domu.

Myślenie architekturą a branding

2011-07-18T19:52:00.000+02:00

Nic nie jest tak ożywcze i pobudzające, jak zejście z dobrze wytyczonego szlaku i skupienie się na dziedzinie, o której prawie nic się nie wie. I nie ma zielonego pojęcia.

Żadnego. Kompletnie. To bardzo twórcze. Pobudzające. Intelektualnie stymulujące. Służące z powodzeniem, temu czym normalnie się zajmujemy.

Bo czyż o brandingu, reklamie, marketingu nie można czasem pomyśleć tak, jak zwykle myśli się o architekturze? Wykorzystując jej siatkę pojęciową?

Jakim budynkiem, byłaby ta marka? Z jakiego materiału, byłaby zbudowana? Jakiego rodzaju surowców byśmy użyli? Dlaczego? Czy budynek, który by ją reprezentował miałby duszę? Byłby otwarty czy też raczej miałby zamkniętą bryłę? A co ze światłem? A jak ta marka korespondowałaby z otoczeniem?

Te i wiele innych pytań, można sobie zadać w codziennej pracy z markami. Uważacie, że to niemożliwe? Oczywiście to bardzo niebezpieczne. Prowadzące do głębszej refleksji. Namysłu. Czy to czym się zajmujemy rzeczywiście coś buduje? Czy wnosi coś wartościowego do otoczającej przestrzeni? W przypadku pracy z marką dla mnie to absolutnie uzasadnione wewnętrzne pytania.

A więc wystarczy tylko puścić wodze wyobraźni i zacząć myśleć architekurą w pracy z markami. Czemu nie?

Ostatnio nie mogę się oprzeć architekturze. Ma to związek z projektami, w których tkanka miejska i przestrzeń publiczna okazuje się bardzo ważna. Jako esteta odkrywam w sobie pokłady tłumionej i nie artykułowanej dotąd architektonicznej wrażliwości.

Odczuwanie przestrzeni publicznej. Rodzaje brył architektonicznych. Reguły kompozycyjne. Strefy przepływu. Detale oglądanych budynków.

Z ogromną radością i podnieceniem sięgnąłem po „Myślenie Architekturą“ Petera Zumthora. Zauroczyła mnie i zainspirowała. I napewno pobudziła do dalszych architektonicznych poszukiwań.

Jest bardzo filozoficzna, nawet bez odwołań do Heidegera. Oszczędna. I jednocześnie pełna obrazów. Konkretna. Precyzyjna. Pełna sensualnego napięcia. Wyważona. Jednak pod powierzchnią pełna pulsującej energii. Odczuwa się skupioną w sobie ogromną wrażliwość na materiał, rzemieślnicze przywiązanie do dobrze wykonanej pracy. To nie powinno dziwić, jeśli przyjrzymy się bliżej jej autorowi. Peter Zumthor to bardzo ciekawa postać. Zaczynał jako stolarz. Stąd w książce przewija się wciąż temat wrażliwości na materiał i tworzywo.

To bardzo przemyślana i sensualna opowieść o architekturze. Co jest najważniejsze w projektowanu? Czy budynki mają duszę?

Zumthor ma na koncie wiele podziwianych realizacji i na koncie architektonicznego nobla – nagrodę pritzkera.

Odnotowałem z przyjemnością kilka ujmujących cytatów:

"W społeczeństwie uprawiającym kult tego, co nieistotne, architektura w swoim zakresie może stawiać opór, przeciwdziałać zużyciu form i znaczeń oraz mówić własnym językiem"

Coś co można odnieść do każdego procesu twórczego:

"Aby uzyskać piękno, muszę być cały sobą, robić swoje i nic innego, prawdziwa bowiem substancja, która rozpoznaje piękno i przy odrobinie szczęścia może je stworzyć, tkwi we mnie. Jednak rzeczy, które chcę stworzyć: stół, dom czy most, muszę także dopuścić do głosu"

I wyzwanie dla każdego architekta:

Czy jako architekt potrafię zaprojektować także to, co tworzy prawdziwą atmosferę architektury, tę jedyną w swoim rodzaju gęstość i nastrój, to poczucie obecności, dobrostanu, zgodności, piękna? Czy można zaprojektować coś, co w określonej chwili tworzy magię realności, którą zauroczony przeżywam coś i doświadczam czegoś, czego w takiej postaci inaczej nigdy bym nie przeżył?

Dla zainteresowanych wywiad z Peterem Zumthorem i przykład jednej realizacji.